Twin to Twin Transfusion SyndromeSindrom međublizanačke transfuzije (TTTS) – je ozbiljna komplikacija koja se javlja pri višeplodnoj jednojajčanoj trudnoći u kojoj plodovi imaju jednu zajedničku posteljicu. Ovaj sindrom izaziva disproporciju u rastu blizanaca. Nastaje zbog izmjenjene cirkulacije u posteljici.

TTTS se javlja u oko 15% svih monozigotnih (jednojajčanih) višeplodnih trudnoća.

Sindrom međublizanačke transfuzije (TTTS)Bez liječenja, bolest je vezana sa povišenim rizikom smrtnosti (oko 80 %) i invalidnosti plodova.

Zahvaljujući zajedničkoj posteljici, krvotoci plodova mogu da se povežu. Uprkos činjenici da svaki plod koristi svoj dio placente, na njoj mogu da se pojave abnormalni krvni sudovi (anastomoze ) koji će povezati krvotoke, te će krv preko njih preticati od jednog ploda do drugog izazivajući tako disproporciju u obimu krvi. U zavisnosti od pravca kretanja krvi, jedan od plodova postaje “davalac” a drugi “primalac”.

Kod pojave TTTS-a, glavnu ulogu igraju “duboke” arteriovenske anastomoze, koje se ne nalaze na površini već dublje u posteljici.
Oticanje krvi od “davaoca” umanjuje njegov ukupan obim cirkulirajuće krvi, dovodi do hipoksije tkiva, intrauterinog zastoj rasta, smanjene proizvodnje urina koja je vezana sa oštećenjem bubrega i kao posljedica toga dolazi do – oligohidramniona tj. manjka plodove vode koje ometa normalno sazrijevanje pluća.

Volumen krvi “primaoca” se naglo povećava, što povećava opterećenje na srce i bubrege, i rezultira uvecanjem obima plodove vode (plihidramnion) i zastojem u radu srca.

Pri pojavi TTTS-a do 26. nedelje plodovi uglavnom stradaju ili se radjaju sa ozbiljnim zdravstvenim problemima ukoliko se ne pristupi adekvatnom liječenju. U slučaju pojave sindroma posle 26. nedelje trudnoće plodovi uglavnom preživljavaju i imaju velike šanse da izbjegnu invalidnost.

TTTS se dijeli na 5 faza (Quintero et al., Staging of twin-twin transfusion syndrome. JPerinatol. 1999;19(8 Pt 1):550-5):

1. U prvoj fazi kod “primaoca” se pojavljuje višak plodove vode (polihidramnion), a kod “davaoca” manjak plodove vode (oligohidramnion);
2. U sledećoj, drugoj, fazi bolesti otsustvuje punjenje mokraćne bešike kod “davaoca”;
3. U trećoj fazi TTTS-a dolazi do kardiovaskularnih promjena koje se mogu jasno uočiti po patološkom nalazu doplera pupčane arterije i venskog protoka;
4. U četvrtoj fazi se razvija fetalni hidrops (akumulacija tečnosti u tjelesnim šupljinama);
5. Petu fazu karakteriše intrauterina smrt ploda.

Patogenim znacima teškog oblika TTTS-a služi: prisustvo velike mokraćne bešike i polihidramniona kod ploda “primaoca” u poređenju sa izraženim manjkom plodove vode i “odsustvom” mokraćne bešike kod ploda “davaoca”, kod koga je takođe karakteristično smanjenje pokreta zbog manjka plodove vode.

U toku mnogih godina radilo se na istraživanjima efektivnosti različitih tipova liječenja. Ni jedna iz predloženih terapijskih metoda (strogo ležanje, proteinski kokteli, aspirin i sl.) nije dala statistički značajne rezultate.

Zbog toga se razmatraju isključivo hirurške intervencije .
Odsustvo liječenja, dovodi do praktično 100 % – tne smrtnosti jednog ili oba ploda. Izuzetak su oni retki slučajevi koji se nalaze na prvoj fazi TTTS-a posle 22. nedelje trudnoće (kod njih je smrtnost procentualno nešto niža).

Zbog svih ovih saznanja veoma je važno redovno kontrolisati blizanačku trudnoću, ultrazvučnim pregledima  prepoznati na vrijeme znake asimetričnog rasta plodova. Preporuka je daa se kontrole obavljaju na dvije nedelje.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Arhiva