U reformisanom zdravstvenom sistemu C.Gore jedna od novina je i informacioni sistem koji koriste izabrani doktori.

Cilj uvodjenja ovog medicinskog informacionog sistema je da se unosenjem podataka o pacijentu u tzv. “elektronski karton” , evidentira svaka posjeta pacijenta , propisani lijekovi, pružene usluge, obavljene intervencije  itd,… podigne kvalitet usluga i olakša rad ljekarima. Dobrobit sistema je i sto se sačuvani podaci mogu kasnije prikazati , obradjivati u različite svrhe , pratiti u odredjenim periodima.

Autor ovog teksta je itekako priželjkivao ovaj sistem, ali nakon korišćenja ovog sistema i njegove dobrobiti već pet godina navedeni  autor ima  iskustva , i s punim pravom moze da priča i o lošim stranama sistema.

A ima ih.

Kako je reforma promjenila i način plaćanja rada ljekara postalo je jako važno da svaka usluga koju pružite bude unešena u  elektronski karton , inače neće biti plaćena i “džaba ste krečili”. Postepeno je unošenje svih tih podataka postalo prioritet tokom pregled, prva i skoro najvažnija stavka.

Sam pregled i priča sa pacijentom  se smanjuju na uštrb kucanja po tastaturi i klikanjem u različita polja koja treba popuniti.

U većini ordinacija položaj ljekara je takav da skoro i ne gleda pacijenta  jer mora da bude okrenut prema monitoru.

Anegdota o ženi koja se okreće prema  monitoru i odgovara ljekaru na postavljeno pitanje:… kada Vam je bila zadnja menstruacija ? Ona “u monitor” odgovara 12-og juna, nije izmišljena.

Teško je, ako ste pacijent , saopštiti svoj problem ljekaru koji vam je okrenut ledjima ili u nekom poluboku , zadubljen u monitor kompjutera. Nekako nesvjesno nakon zajedničkog unošenja svih podataka često oboje bespomoćno pogledaju na kraju u tu mašinu očekujući pomoć i sa izrazom ” šta će reći kompjuter?”.

Uloga medicinske sestre koja radi u timu izabranog ljekara svela se na “kasirku” koja treba da sa knjižice pročita kod i tako vas “ubaci u sistem”. Nevolje nastaju ako “niste u sistemu”.

Cilj ovog zapažanja je da se zapitamo na vrijeme dje je granica?

Da li će se izgubiti onaj odnos ljekar-pacijent koji je bio temelj uspješnog liječenja, na čemu se cijela medicina i zasniva?

Neće li  možda  doći vrijeme da ljekari postaju suvišni u traženju “dijagnoze oboljenja”?

Hoće li možda biti  dovoljno da pridjete mašini, stavite svoj dlan, iplazite jezik, pljunete u komoru br 2, ostavite mokraću u komoru br 3….i sačekate da se na monitoru pojavi dijagnoza i lijekovi koje treba da uzimate???

Zlobnici najavljuju da će takve aparate postavljati pored automata za podizanje keša. Da bi mogli da podignete sitniš koji mora da se ubaci u aparat/dijagnostik.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Arhiva